Cërvica – amaneti që nuk vdes kurrë! Shkruan Prof.Dr. Arbër Çeliku

U rrita dhe u kalita në fshatin më të bukur të botës
përplot ngrohtësi e dashuri – si një vjeshtë e artë që s’mbaron kurrë
Isha fëmija i nëntë i xhaxhait tim dhe gruas së tij
ndonese jo biologjik
por amaneti ishte amanet – një fije që lidhte shpirtrat me rrënjët gjeneratë pas gjenerate
Zotimin e xhaxhait se do më bënte burrë
nuk guxonte ta thyente askush – as koha, as jeta dhe as vdekja

Vitet e fëmijërisë nuk mund t’i harroj kurrë
janë si një dritë që ndriçon errësirën brenda meje
Shtëpia plot frymë – çdo mur kishte një histori të ngrohtë
Fshati gjithashtu – një botë e vogël plot me jetë dhe buzëqeshje
Shkolla gumëzhinte nga ulërimat tona fëmijërore
si një këngë e lashtë që jehon ende në vesh fuqishëm
Burrnia në piedestalin më të lartë shoqëror – një dritë që udhëheq në errësirën e pafund
Vëllai vëllanë nuk e jepte për asgjë – as për qiellin e as për tokën
Hierarkia sipas vlerës çmohej kudo – si një besë që botën gjallë mban

Sot shtëpitë janë bosh – si petale lulesh që kanë rënë, por ende mbajnë aromë
Fshati po ashtu – një trup që pushon, por ende ëndërron
Shkolla gumëzhin vetëm në kohë zgjedhjesh
me fjalë që fluturojnë si zogj pa fole
Qentë endacakë pritë në çdo cep të katundit na kanë zënë
si kujtime të egra që presin të zbuten
Lehin nga larg kur matematikat u dështojnë
si një britmë që s’mund ta fshijë bukurinë
Të ndërsehen nuk ua mban – as shpirti, as kujtesa, as dashuria mbase
Veçse katundin më të bukur në këtë botë

Cërvicën tonë
Moti kohë mbretërimë e tyre e kanë shpallë
por unë ende në zemër e mbaj
e mbaj ende në frymë,
e mbaj ende si një dritë
sado që e zbehtë të duket nga larg
Cërvicë, 4 nëntor 2025 shkruan Prof.Dr. Arbër Çeliku

/ms