Fjalët e jetimit – Poezi nga Vahit Nasufi

Nëna ime kur ndërroi jetë,
Mua më la si zog të shkretë!
Zemra m’digjet, sytë lotojnë,
Syhapur ditët më agojnë!

Pak para se jetë ndërroi,
Për herë të fundit më përqafoi,
S’më kalb toka për ty or bir,
Pas pak më tha – lamtumirë!

Nënë e dashur ike n’amshim,
Shumë të vogël më le jetim!
Shumë e re jetë ndërrove,
Thellë n’zemër më përvëlove!

Përgjithmonë i mbylle sytë,
S’ka n’botë një nënë të dytë,
Rrëke lotët m’shkojnë për faqe!
Nënë e dashur prehu në paqe.

Sumlla – sumlla, më pikon loti,
Por, kështu ka thënë Zoti,
Të mbes jetim unë pa nënë,
Si dita pa diell, si nata pa hënë!

Me ligjërime çdo ditë vajtoj,
Pa ty oj nënë, si do t’ jetoj?
Zërin më kurrë s’do ta dëgjoj,
Lumturia ime, këtu mbaroj!

Mallin për ty s’mund ta shuaj,
Një ditë më duket sa një muaj!
S’ka më kush t’më përqafojë!
As ka kush t’më ledhatojë!

Në mëngjes kush do t’më zgjojë?
Po në shkollë kush do t’më çojë?
Për detyrat kush do t’më ndihmojë?
Kush do t’më lajë dhe pastrojë?

Po te mjeku kush do t’ më çojë?
Të hajë buk kush do t’më ftojë?
Sa herë për ty të kem nevojë,
Ndihma jote do t’më mungojë!