Prof.Dr. Arbër Çeliku: Ma këpute zemrën, Ismail

Rrallë më ndodh të mërzitem në jetë, por lajmi për shkuarjen tënde të parakohshme në amshim, miku im i shtrenjtë Ismail, më tronditi thellë.
Mbëmë natën vonë e kuptova se kishe ikur nga kjo jetë dhe nuk vura më gjumë në sy. Një mori kujtimesh të këndshme më kthyen në kohën e para 25 vjetëve. U njohëm në ambientet e Fakultetit Filologjik të Universitetit të Tetovës, në Çarshinë e Epërme dhe u miqësuam menjëherë.

Ti, sapo kishe kryer studimet në Universitetin NIU në DeKalb dhe ishe kthyer nga SHBA-të, nga atdhedashuria e madhe, për të kontribuuar në edukimin e gjeneratave të reja, por edhe në ngritjen e përgjithshme të Universitetit të Tetovës. Ishe model i mësimdhënësit profesionist dhe dinjitoz për të gjithë studentëve e anglistikës dhe më gjerë. Me formimin tënd, profesionalizmin dhe humanizmon e pashoq i fitove zemrat e të gjithve.

Ajo kohë nuk ishte e lehtë, sa herë që policia e shtetit na ndalonte dhe na bastiste në trenin e linjës Tetovë-Kërçovë, ti nuk u tunde kurrë, edhe pse i pamësuar nga këto akte barbare e shoviniste. Fillimisht nuk e kuptoje këtë dhe thoshe: “Si mundet që shteti të pengojë funksionimin e një Universiteti”, por me kohën e kuptove këtë shtet lugetërish, megjithatë u bëre dhe më i fortë, qëndrove stoik dhe i palëkundur përballë çdo sfide, për të vazhduar misionin tënd të shenjtë kombëtar: Arsimimin dhe edukimin e gjeneratave të reja.

Emri yt, ndonëse institucionalisht mund të mbetet i harruar, për mua është shkruar me shkronja të arta në historinë e dhimbshme të Universitetit të Tetovës dhe popullit shqiptar.
Në vitin 2001 unë vazhdova studimet e doktoraturës në Gjermani dhe kur u ktheva nuk të gjeta më. Ishe kthyer në SHBA, arsyen nuk e dija, por sigurisht diçka e beftë, e papritur, misterioze të kishte nxitur për këtë veprim, gjë që më pikëlloi pa masë, sepse humba një mik, profesionit të shkëlqyer dhe humanist të pashoq.

Mbi 25 vjet nuk të pashë më, por ja që Zoti e deshi që gushtin e këtij viti të takohemi në SHBA. Së bashku me birin tim Jonin erdhëm të vizituam aty ku jetoje dhe veproje. Na prite me kujdesin më të madh dhe aq ngrohtësisht me gjithë familjen. U çmallëm shumë, rikujtuam gjithçka dhe u ndamë me dëshirën, që së shpejti do të takohemi përsëri. Por, ja që kjo është jeta!
Jonit i le mbresa të pazakonta, njëjtë dhe ai u pikëllua shumë për humbjen tënde, mbrëmë folëm gjerë e gjatë në telefon.
U prehsh në paqe miku im!
Krenohem denjësisht për ty
Shkruan Prof.Dr. Arbër Çeliku në facebook.

/ms