Para zotit jemi të gjith të barabartë! Një histori interesante

Ishte një mbret që vendosi të shëtisë mbretërinë dhe të vizitojë popullin. Teksa kalonte nëpër vende të ndryshme, të gjithë nxitoni e ta shikonin mbretin. Megjithatë, kur po kalonte nëpër një vend të caktuar, vuri re një plak të varfër që nuk i kushtoi vëmendje ardhjes së mbretit dhe vazhdonte punën e e tij i pashqetësuar. Mbreti iu afrua këtij të varfëri dhe e pyeti se pse nuk iu bashkua të tjerëve që ta shihte atë.

Plaku i varfër iu përgjigj:
“Para teje, një mbret tjetër ka kaluar këtej. Të gjithë erdhën për ta parë, edhe unë gjithashtu. Por, disa ditë më vonë ai vdiq dhe u varros diku afër këtu. Gjithashtu ato ditë vdiq edhe një i varfër dhe u varros pranë varrit të mbretit. Pas ca kohe ndodhi një përmbytje e madhe dhe ato varre i asgjësoi. Si pasojë, eshtrat e të varfërit u përzien me ato të mbretit. Ne nuk mund t’i dallonim më se cilat ishin të kujt. Pasi pashë këtë, për mua nuk ka rëndësi më se cili është mbret e cili lypës. Në fund, shtëpinë e kemi të njëjtë!”

Mesazhi që përcjell ky tregim është një thirrje për përulësi dhe reflektim të thellë mbi atë që vlen vërtet.
Në vrapin tonë të përditshëm pas suksesit dhe pushtetit shpesh harrojmë se jeta është vetëm një rrugëtim i përkohshëm drejt një destinacioni të përbashkët. Ky tregim na godet fort në ndërgjegje me tri të vërteta universale:

Vdekja është barazuesi i madh përpara kohës dhe natyrës, nuk ekzistojnë kurora apo pushtet. Eshtrat nuk mbajnë firmën e pasurisë dhe pushtetit, ato tregojnë vetëm se aty dikur frymoi një qenie njerëzore.

Vlera e Njeriut nuk matet me atë që ka dhe sundon,por me atë që është sepse mbreti dhe lypësi ndanë të njëjtin fat, por ajo që mbetet pas nesh nuk është ari, por mirësia dhe gjurma që lëmë në zemrat e të tjerëve dhe atdheun tonë.

Njerzillëku është i Fuqi, jo Dobësi!
Plaku i varfër nuk ishte arrogant, ai thjesht kishte arritur një nivel të lartë vetëdijeje. Ai e kuptoi se respekti i vërtetë nuk i detyrohet postit, por shpirtit dhe punës me nder.

Mesazhi për ne:
Të duhemi më shumë dhe të gjykojmë më pak. Sot jemi këtu, nesër jemi pluhur. Le të mos lejojmë që “petku” që mbajmë veshur të na ftohë zemrën ndaj tjetrit. Kur kuptojmë se në fund të gjithë do të bëhemi “një” me tokën, bëhet më e lehtë të jemi humanë, të falim dhe të bashkëpunojmë.

Në fund, nuk do të mbahemi mend për atë që morëm nga kjo botë, por për atë që i dhamë asaj.
Shkruar nga: Dr. Gjyla Celiku

/ms