Blerim Sadiku në “Zërat e Iliridës”: Humanizmi, diaspora dhe përgjegjësia për të ardhmen e Shoqatës në Vjenë

Kryetari i Shoqatës Humanitare Kërçova – Vjenë, Blerim Sadiku, flet për vazhdimësinë e misionit humanitar, bashkëpunimin e shoqatave kërçovare në Evropë, përfshirjen e të rinjve dhe synimin për vendosjen e bustit të Skënderbeut në Vjenë.

Si mund të vazhdohet një mision humanitar i ndërtuar ndër vite, në një kohë kur ndryshojnë brezat, nevojat e komunitetit dhe mënyrat e organizimit? Kjo është një nga çështjet kryesore të bisedës me Blerim Sadikun, kryetar i Shoqatës Humanitare Kërçova në Vjenë, në podcastin “Zërat e Iliridës”, të drejtuar nga Arbër Bajrami.

Në këtë episod, vëmendja përqendrohet te përgjegjësia për të ruajtur trashëgiminë e gjeneratës themeluese, për ta përshtatur veprimtarinë e shoqatës me kohën e sotme dhe për të krijuar hapësirë që brezi i ri të bëhet pjesë aktive e së ardhmes së saj.

Nga trashëgimia e një brezi te përgjegjësia e tjetrit
Sadiku tregon se marrja e drejtimit të shoqatës erdhi në kuadër të një procesi të kalimit gradual të përgjegjësive te brezi i ri. Në këtë proces, një rol të rëndësishëm luajti Halil Halili, i cili mbështeti përfshirjen e gjeneratës së re në drejtimin e organizatës.

Për Sadikun, kjo përgjegjësi nuk ishte thjesht marrja e një pozite drejtuese, por pranimi i një misioni që duhej të vazhdonte edhe për brezat e ardhshëm.
Ai e përshkruan shoqatën si një amanet të lënë nga themeluesit, të cilët e kishin krijuar dhe zhvilluar ndër vite.
Ky kalim i stafetës përbën edhe boshtin e bisedës: si të ruhet ajo që është ndërtuar, pa penguar ndryshimet që kërkon koha e re?

Sadiku rikujton se, krahas aktiviteteve humanitare, shoqata ka vazhduar të organizojë manifestime kombëtare, kulturore dhe familjare, përfshirë aktivitetet për 28 Nëntorin dhe 8 Marsin. Sipas tij, këto organizime kanë rëndësi jo vetëm për ruajtjen e traditës, por edhe për forcimin e lidhjeve mes anëtarëve të komunitetit shqiptar në Austri.

Shoqata si urë lidhëse mes diasporës dhe vendlindjes
Një nga mesazhet qendrore të bisedës është roli që luan Shoqata Humanitare Kërçova në jetën e mërgatës.

Sadiku e përshkruan atë si një pikë takimi për kërçovarët dhe si një urë që lidh diasporën me vendlindjen. Përtej ndihmës ndaj njerëzve në nevojë, shoqata krijon mundësi për bashkim, komunikim dhe organizim të komunitetit.

Ai sjell si shembull angazhimin për mbledhjen e ndihmave pas tërmetit në Shqipëri. Sipas Sadikut, në atë rast, brenda një fundjave u mblodhën rreth 20 mijë euro. Në këtë nismë solidariteti morën pjesë jo vetëm kërçovarët, por edhe shqiptarë të tjerë që u bashkuan për të ndihmuar të prekurit.

Ky shembull dëshmon, sipas tij, se organizimi i mirë dhe besimi i komunitetit mund të krijojnë mundësi për reagim të shpejtë në situata të vështira.

Përveç aktiviteteve humanitare, shoqata shërben edhe si hapësirë për organizime sportive, fetare dhe kulturore, duke ndihmuar në ruajtjen e lidhjeve shoqërore dhe identitetit të komunitetit në diasporë.

Transparenca dhe profesionalizmi në organizimin humanitar
Një tjetër temë e rëndësishme e intervistës është nevoja që organizatat humanitare të funksionojnë me standarde të qarta organizimi dhe përgjegjësie.

Duke u mbështetur edhe në përvojën e tij profesionale në ÖBB në Vjenë, Sadiku thekson rëndësinë e transparencës, organizimit të ekipeve dhe ndërtimit të besimit mes anëtarëve.

“Sidomos në shoqatë, transparenca është thelbësore”, është një nga mesazhet e tij gjatë bisedës.

Sipas Sadikut, besimi nuk krijohet vetëm përmes rezultateve, por edhe përmes mënyrës se si dëgjohen njerëzit, kuptohen nevojat e tyre dhe respektohet kontributi i secilit.

Ai e vë theksin te empatia dhe komunikimi, duke shpjeguar se puna vullnetare ka veçoritë e veta: anëtarët angazhohen me dëshirë dhe përkushtim, prandaj është e rëndësishme që të ndihen të dëgjuar dhe të përfshirë.

Për ta harmonizuar angazhimin profesional me atë humanitar, Sadiku përmend disiplinën, planifikimin dhe përcaktimin e prioriteteve si elemente të domosdoshme.

Brezi i ri dhe sfida e vazhdimësisë
Përfshirja e të rinjve është një nga sfidat që Sadiku e sheh si vendimtare për të ardhmen e shoqatës.

Ai vëren se brezi i mëparshëm kishte një motivim të veçantë për organizim dhe angazhim komunitar, ndërsa të rinjtë e sotëm shpesh kanë rrethana dhe prioritete të ndryshme. Megjithatë, ai beson se interesi për angazhim ekziston dhe se duhet të krijohen mënyra më të përshtatshme për ta nxitur atë.

Një nga zgjidhjet që përmend është përfshirja e të rinjve në vendimmarrje dhe dhënia e përgjegjësive konkrete.

Si shembull, Sadiku tregon për organizimin e një manifestimi të 28 Nëntorit, ku rreth dhjetë të rinj u angazhuan në ekipin organizues. Kësaj radhe, përgjegjësia iu besua grupit të ri, ndërsa drejtuesit e shoqatës qëndruan në një rol mbështetës.

Bashkëpunimi me shoqatat kërçovare në Evropë
Biseda trajton edhe marrëdhëniet mes Shoqatës Humanitare Kërçova në Vjenë dhe organizimeve të tjera kërçovare në Evropë.

Sadiku përmend bashkëpunimin me Shoqatën Kërçova në Zvicër, si dhe kontaktet me shoqata dhe grupe të komunitetit kërçovar në Francë, Itali dhe Gjermani.

Ai rikujton një aktivitet në Vjenë, ku një grup valltarësh nga shoqata në Zvicër udhëtoi me autobus për të marrë pjesë në manifestim. Për të, ky është një shembull domethënës i bashkëpunimit mes komuniteteve që jetojnë në vende të ndryshme, por ruajnë lidhjet me të njëjtën vendlindje.

Teknologjia si mundësi për organizim më të mirë
Në një kohë kur komunikimi digjital i lidh njerëzit përtej kufijve, Sadiku e sheh teknologjinë si një element të rëndësishëm për zhvillimin e organizatave të diasporës.

Ai rikujton se gjatë pandemisë, kur takimet fizike ishin të vështira, shoqata përdori mbledhjet online për të vazhduar komunikimin dhe organizimin e aktiviteteve.

Sipas tij, rrjetet sociale dhe mjetet digjitale mundësojnë informimin më të shpejtë të anëtarëve, koordinimin e punës dhe përfshirjen e njerëzve që jetojnë në vende të ndryshme.

Për një shoqatë që synon të ruajë lidhjen me gjeneratat e reja, përshtatja me këto mënyra komunikimi është një pjesë e rëndësishme e zhvillimit të saj.

Synimi për vendosjen e bustit të Skënderbeut në Vjenë
Në pjesën përmbyllëse të bisedës, Sadiku flet për një nga nismat që shoqata dëshiron ta realizojë: vendosjen e bustit të Gjergj Kastriotit – Skënderbeut në Vjenë.

Ai e përshkruan këtë si një projekt të rëndësishëm, për të cilin tashmë ekziston vullneti, por që përballet me sfida burokratike.
Sadiku shpreh shpresën se iniciativa do të realizohet dhe se busti do të bëhet pjesë e hapësirës publike të Vjenës, duke përmendur si shembuj qytete të tjera evropiane ku Skënderbeu është përfaqësuar përmes monumenteve.

Kjo nismë lidhet me synimin më të gjerë të shoqatës për të ruajtur identitetin, trashëgiminë dhe praninë kulturore shqiptare në vendin ku jeton komuniteti.

Një shoqatë moderne, e qëndrueshme dhe e hapur për brezat e ardhshëm
Duke folur për të ardhmen, Sadiku shpreson që Shoqata Humanitare Kërçova të jetë një organizatë moderne, e qëndrueshme dhe e respektuar, me projekte afatgjata dhe me më shumë hapësirë për rininë.

Ai dëshiron që brezat e ardhshëm ta kuptojnë vlerën e shoqatës jo vetëm si një vend takimi, por edhe si një strukturë që ruan lidhjet mes njerëzve, mbështet ata që kanë nevojë dhe krijon mundësi për veprim të përbashkët.

Biseda në “Zërat e Iliridës” sjell kështu në vëmendje një çështje që prek shumë organizata të diasporës: si të ruhet trashëgimia e brezave të mëparshëm, duke u përshtatur njëkohësisht me nevojat e së tashmes?

Për Blerim Sadikun, përgjigjja qëndron te vazhdimësia, transparenca, bashkëpunimi dhe besimi te brezi i ri. Sepse një mision humanitar nuk mbijeton vetëm përmes historisë së tij, por përmes njerëzve që zgjedhin ta vazhdojnë atë.

Bisedën e plotë me Blerim Sadikun mund ta ndiqni në podcastin “Zërat e Iliridës”, në një episod që trajton humanizmin, diasporën shqiptare dhe përgjegjësinë për të ardhmen e Shoqatës Humanitare Kërçova në Vjenë.

VIDEO:

/ts