Robërit e Imazhit Fallco: Ankthi Njerëzor në Epokën e Teknologjisë

Është koha e teknologjisë, koha e modernizmit, koha e interesit individual dhe jo shoqëror, është ajo kohë ku ty si individ askush nuk të vlerëson pa pasur një interes dhe qëllim të caktuar. Përballemi me një epokë ku zhvillimi i pandalshëm i teknologjisë po e shtyn qënien njerëzore gjithnjë e më shumë drejt hijes. Ritmi i shpejtë i jetës moderne, i diktuar nga teknologjia dhe digjitalizimi, ka transformuar përditshmërinë tonë në një cikël të vazhdueshëm obligimesh, presioni dhe krahasimesh.

Në këtë realitet, individi shpesh e humb aftësinë për të reflektuar, për të menaxhuar veten dhe për të ruajtur ekuilibrin mes jetës së brendshme dhe asaj të jashtme. Teknologjia është shndërruar në shtyllën kryesore të funksionimit të shoqërisë bashkëkohore. Puna, edukimi, komunikimi dhe marrëdhëniet njerëzore janë zhvendosur kryesisht në hapësirën digjitale. Edhe pse ky transformim ka sjellë lehtësira të pamohueshme, poashtu ka prodhuar njëkohësisht pasoja te thella sociale dhe psikologjike. Një nga këto pasoja është krijimi i asaj që mund të quhet “imazhi fallco” – një identitet i ndërtuar për t’u ekspozuar, dhe jo për të reflektuar realitetin e brendshëm të individit. Në këtë botë të filtruar, dukja ka filluar të mbizotërojë mbi thelbin.

Rrjetet sociale kanë krijuar një kulturë ku vlera e njeriut matet me pëlqime, ndjekës dhe ndikim, ndërsa mendimi kritik dhe përmbajtja e thellë mbeten në hije. Kështu, modernizmi, në vend që të nxisë zhvillimin intelektual, shpesh e mbyt atë. Zëri i mendimit të mirëfilltë dëgjohet gjithnjë e më pak, ndërsa hapësira publike dominohet nga ata që posedojnë pushtet, interes material ose ndikim artificial. Kjo zhvendosje e vlerave shoqërore tregon se shoqëria po largohet gradualisht nga njohja e njeriut për atë që është dhe po e redukton atë në atë që shfaq apo zotëron. Egoja, e ushqyer nga ekspozimi i vazhdueshëm, shfaqet pa kontroll, duke e thelluar ndarjen mes identitetit real dhe atij virtual. Përballë kësaj gjendjeje, është shfaqur një formë e re që mund të quhet “ankth njerëzor” – një ankth i heshtur, por i përhapur, që buron nga nevoja për të qenë gjithmonë i pranishëm, i pranuar dhe i vlerësuar në hapësirën digjitale.

Nëse nuk arrijmë t’a kontrollojmë ne teknologjinë, rrezikojmë që ajo të na kontrollojë ne. Pasoja e kësaj është një shoqëri gjithnjë e më e ftohtë, ku marrëdhëniet bëhen sipërfaqësore dhe komunikimi humb thellësinë emocionale. Imazhi i rremë, ndonëse mund të duket funksional në sipërfaqe, depërton gradualisht në identitetin e individit, duke shkaktuar tjetërsim dhe humbje të autencitetit. Prandaj, sfida jonë reale nuk qëndron vetëm në përshtatjen me inovacionin teknologjik, por në ruajten e asaj që na bën njerëzorë në një botë gjithnjë e më artificiale.

Është e domosdoshme të guxojmë të shkëputemi nga ekrani për t’u rilidhur me veten dhe me tjetrin, pa filtra, pa maska, dhe pa interes të fshehur. Vetëm kështu mund t’a rikthejmë kuptimin e vërtetë të komunikimit dhe marrëdhënieve njerëzore. Në fund të fundit, teknologjia duhet të mbetet një mjet që na shërben dhe na lehtëson jetën, e jo një prangë që na burgos shpirtin dhe na dikton vlerat. Ruajtja e humanitetit ne epokën digjitale është një përgjegjësi kolektive, dhe një betejë që nuk duhet humbur. Shkruar nga Mirhat Aliu – Student Doktorate: Gjuhe dhe Letersi Angleze

/kercova.net