Më mirë një fund me dhimbje, se një dhimbje pa fund !
Njeriu shpesh e ngatërron vazhdimësinë me qëndrueshmërinë, dhe frikën me dashurinë. Ne qëndrojmë në dhimbje, jo sepse ajo ka kuptim, por sepse kemi frikë nga zbrazëtia që vjen pasi ajo mbaron. E megjithatë, çdo fund është një akt i thellë i ndërgjegjes — një çlirim nga iluzioni se gjithçka duhet të zgjasë përjetësisht.
Dhimbja e një fundi është si një plagë që pastron: e ndjerë, e ashpër, por e domosdoshme për të rilindur. Ajo na detyron të përballemi me veten, me zgjedhjet tona, me kufijtë e shpirtit tonë.
Ndërsa një dhimbje pa fund është një formë harrese – një zvarritje e ngadaltë drejt asgjësë, ku koha ndalon dhe njeriu humb kuptimin e vet.
Fundet janë dëshmi se kemi guximin të pranojmë të vërtetën, sado që ajo të lëndojë. Sepse vetëm pasi mbyllim një derë me dhimbje, mund të kuptojmë se dritarja që prisnim ishte gjithmonë aty duke pritur të guxonim ta hapnim.
/ms
