Luftërat !? Shkruan Fatmir Limani

Mos u fut në konflikt me popuj, fëmijët e të cilëve luajnë nëpër rrugë bishtak, çarr, këliskë, pulë-mshehurazi, çigërr, pec, duart lart.. Me popuj, fëmijët e të cilëve nëpër duar mbajnë fluturake dhe armë të improvizuara prej letre, druri e plastike.
Lloji i tillë janë si gjarpërinjtë (hanë një herë në muaj), të mësuar me vakte të lyerjes së bukës me sheqer, me makth, spec të kuq, me tlynë lope… Me të tillët mbetesh i humbur, s’kanë ç’të humbin, përveçse “municionit” prej billash (gazuzash) e kapakësh të lëngjeve të mbledhura nëpër rrugë.

Shtetet e zhvilluara mendojnë se fuqia matet me armatim, me teknologji dhe me banka të mbushura. Ato shtypin popujt e varfër me luftëra të pandërprera, me embargo, me sanksione dhe me presion ekonomik, duke besuar se lodhja do t’i përkulë. Por harrojnë një të vërtetë të thjeshtë se i mësuari të jetojë me pak, e përballon më gjatë barrën e sakrificës. Ai që ka njohur vetëm betejën për bukën e gojës, nuk frikësohet nga kërcënimi i humbjes së komoditetit.

Luftërat e nisura nga kolltukët e butë dhe tavolinat e gjata nuk i kuptojnë rrugicat ku formohet qëndresa. Aty ku fëmijët mësojnë të ndërtojnë lodra nga asgjëja, mësojnë edhe të ndërtojnë qëndresë nga dhimbja. Aty ku buka ndahet në katër pjesë, ndahet edhe forca, edhe besa. Dhe një popull që mbijeton në kushte të vështira, bëhet i pathyeshëm në kohë të stuhishme.

Historia ka dëshmuar se perandoritë që kanë shtypur me arrogancë, në fund janë rrëzuar nga ata që nuk kishin asgjë tjetër përveçse vendosmërisë. Sepse kur një popull nuk ka ç’të humbasë, fiton forcën më të rrezikshme nga të gjitha: guximin për të mos u dorëzuar.
Humbës del ai që mendoi se mund të blejë gjithçka, përfshirë edhe nënshtrimin. Nënshtrimi nuk blihet, por thyhet nga qëndresa e atyre që janë rritur me pak, e me shpirt të madh.
*Mbamendje:
– ” Unë u’a fala (botën), ata do ta shkatërrojnë… ” !
F. B. L.

/ms