Letër përkujtimi për Prof. Hamit Xhaferin. Nga Nijat Bajrami

Me dhembje të thellë dhe mall të pafund kujtoj ndarjen nga jeta të njeriut të shquar, mikut dhe udhërrëfyesit tim shpirtëror, Prof. Hamit Xhaferi.
Ikja e tij nuk është vetëm një humbje për familjen Xhaferi, por për të gjithë ata që patën fatin të prekin urtësinë, diturinë dhe fisnikërinë e tij.

Isha vetëm 13 vjeç kur rrugëtimi im filloi, larg familjes sime, në kërkim të dijes dhe një të ardhmeje më të mirë. Ishte pikërisht në atë kohë që familja Xhaferi, një ndër familjet më të ndritura dhe me ndikim në Tetovë, hapi dyert e shtëpisë së saj për mua.
E ndër këta njerëz të mëdhenj, ishte Xha Hamiti, një burrë i urtë, i heshtur në fjalë por i madh në vepra.

Ai nuk ishte vetëm një figurë autoriteti në shtëpi, por një dritë udhëzuese, një njeri që frymëzonte me mënyrën e të jetuarit, me pasionin për dijen, dhe me përkushtimin ndaj të rinjve.
Biblioteka e tij e pasur, bisedat e gjata që shpesh zgjatnin deri në orët e vona të natës, diskutimet rreth arsimit dhe vlerave njerëzore – u bënë pjesë e përditshmërisë sime.
Ai më mësoi jo vetëm të lexoj, por edhe të mendoj thellë, të kuptoj botën dhe veten.

Familja Xhaferi nuk më ofroi vetëm një dhomë për të jetuar – më ofroi një atdhe të dytë, një vend ku u ndjeva i mbrojtur, i dëgjuar dhe i vlerësuar.
Në një moshë të brishtë, kur gjithçka është e pasigurt, kjo familje – me Hamitin në qendër – më dhuroi siguri, dashuri dhe udhëzim.
Ata nuk më edukuan vetëm me fjalë, por me shembullin e tyre jetësor.

Prof. Hamit Xhaferi ishte dhe do të mbetet një shtyllë e pashlyeshme në formimin tim profesional dhe njerëzor.
Në çdo arritje timen, gjurmët e përkrahjes së tij janë të pranishme.
I përulur ndaj veprës dhe shpirtit të tij, lutem që Zoti ta mëshirojë dhe ta shpërblejë me Xhenet.
Ai la pas një trashëgimi të madhe – jo vetëm në libra, por në zemrat e atyre që e njohën.

Pusho në paqe, Xha Hamit. Kujtimi yt do të më shoqërojë përjetë.
Me mall të pashuar
Nijat Bajrami

/ms