Kanuni i pritjes dhe Vdekja ! Shkruan Fatmir Limani

Në rastet kur i përjetësuari bashkon të gjallët, krijesat e pashpirta nuk guxojnë të ngrihen, e si me shpatë, t’i ndajnë krushqit në ceremoni varrimi !
Protokollet në rastet e organizimit të funeralit i bëjnë familjarët, të cilët janë përcaktues të vendit në hapësirat e pritjes, ku shprehet ndjenja e dhembjes së bashkëndjerë në rast ngushëllimi.

MENDJE FËMIJËRORE QË S’RRITET ME SHTATIN E BURRIT !
Isha në një mort, për të përcjellë bashkëveprimtarin Sali Hamit Bajrami, i cili edhe në ditën e vdekjes (si në sofër të bukës që shtronte gjithnjë) bashkoi atdhetarët e rrethit të Kërçovës me shokët e Strugës dhe të Rrajcë-Skënderbeut !

Sipas kodit, dokeve dhe zakoneve që karakterizojnë shqiptarët, atdhetarët edhe në ditën e largimit nga kjo botë, kanë forcë të bashkojnë të gjallët e papajtuar ! Ndërkohë, të pashpirtët, të palexuarit, të paudhët, të “papjekurit” në mendje përpiqen të përfitojnë edhe në këso rastesh dhembjeje e humbjeje.

Kullat e pritjes nuk duhet të shfrytëzohen si arena për të zhvilluar përplasjet e ideve apo luftërave politike. Beteja nuk bëhet në funeralin që bashkon gjakun e një damari, i cili, pas rastit të varrimit, vijon rrjedhën e parapërcaktuar sipas ligjeve të natyrës.

Unë jam shqiptar dhe udhëhiqem mbi bazat zakonore që trashëgoj nga tradita fisnore, përcjellë ndër shekuj si vlerë stërgjyshërore. Në të gjitha situatat kam dëshmuar ndershmëri politike, duke lejuar të afrohet cilido, por gjithnjë në shenjë nderimi dhe respektimi të protokollit të përcaktuar nga familja.
I dashur Sali, prehu i qetë bashkë me shokët dhe bashkëvendasit në botën e përtejme, e cila është e përjetshme për atdhetarët.
Lavdi !
F. B. L.