Diaspora Kërçovare – Rrënjë që nuk u shkëputën kurrë

Kërçova është një emër që për diasporën nuk tingëllon vetëm si një vend në hartë, por si një ndjenjë e thellë që jeton brenda çdo Kërçovari, kudo që ndodhet. Për ata që u larguan drejt Evropës, Zvicrës, Gjermanisë apo më tej, Kërçova mbeti gjithmonë pika e nisjes dhe e kthimit shpirtëror.

Migrimi i Kërçovarëve nuk ishte zgjedhje e lehtë. Ai erdhi si nevojë për jetë më të mirë, për siguri dhe dinjitet. Por bashkë me valixhet u morën edhe kujtimet: oborret me lisa, furrat e bukës, zërat e nënave dhe rrugicat që mbanin gjurmët e fëmijërisë. Këto kujtime u bënë ura që lidhën brezat me vendlindjen.

Diaspora Kërçovare u shndërrua në shtyllë të fortë ekonomike dhe shoqërore për vendin e origjinës. Përmes dërgesave, investimeve, ndihmave familjare dhe solidaritetit, ajo mbajti gjallë shumë shtëpi dhe shpresa. Por kontributi i saj nuk u ndal vetëm te aspekti material – ajo ruajti gjuhën, traditën dhe identitetin kulturor në rrethana shpesh të vështira.

Në familjet Kërçovare jashtë atdheut, fëmijët rriten mes dy botëve. Ata mësojnë të flasin një gjuhë që nuk dëgjohet në rrugë, por në shtëpi; mësojnë receta që nuk gjenden në libra, por në kujtesën e gjysheve; mësojnë historinë e një vendi që e njohin fillimisht përmes tregimeve të prindërve. Kjo përpjekje për ruajtjen e identitetit është një akt dashurie dhe përgjegjësie.

Kthimi veror në Kërçovë është një ritual më vete. Ai sjell gjallëri, përqafime, mall dhe lot gëzimi. Shtëpitë hapen, rrugët mbushen me zëra të njohur dhe fshatrat ringjallen. Edhe pse kthimi është i përkohshëm, lidhja që krijohet është e përjetshme.

Diaspora Kërçovare është dëshmi se largësia nuk e zbeh përkatësinë. Ajo është rrënjë që u shtri larg, por që nuk u shkëput kurrë nga toka e vet. Në çdo sukses jashtë vendit, në çdo fjalë shqipe të ruajtur, në çdo vizitë në vendlindje, Kërçova vazhdon të jetojë.

/ms