Analizë kritike e realitetit shoqëror dhe politik në Kërçovë. Shkruan Albert Sadiku

REFLEKTIM!
Të qenurit politik apo thjesht aset politik në një shoqëri të mbërthyer nga tranzicioni?
Në një shoqëri që vetëshpallet në tranzicion politik, por që realisht është kapluar nga stagnimi, lind pyetja thelbësore a jemi qytetarë me mendim politik, apo thjesht asete politike në funksion të strukturave që kërkojnë centralizim absolut të pushtetit?

Kur shohim se si, me çdo kusht, tentohet kontrolli dhe përqendrimi i strukturave, bëhet më se evidente se shoqëria jonë ndodhet përballë një hutie të thellë, një mosveprim kolektiv, një heshtje e rrezikshme dhe mungesë e plotë vizioni.
Çfarë po ndodh realisht me ne?
Pse ky pasivitet i zgjatur?
Pse ky dorëzim përballë një realiteti që po na varfëron jo vetëm ekonomikisht, por edhe shpirtërisht?

Këto janë tema që duhet t’i shohim duke nisur nga vetja. Nga dalja jonë prej komoditetit artificial që na është instaluar ndër vite dhe që fatkeqësisht na mban të ngurtë, duke na ushqyer me bindjen e rreme se tranzicioni ynë është i përjetshëm dhe se ndryshimi nuk varet nga ne.
Përpjekja vazhdon, por ajo nuk ka kuptim nëse fillimisht nuk distancohemi nga strukturat që mbjellin apati, frikë dhe nënshtrim. Duhet të reagojmë me arsye, por edhe me guxim, duke vepruar konkretisht për fenomenet që na prekin drejtpërdrejt, dhe duke refuzuar të jemi më derivat i dikujt tjetër, siç kemi qenë deri më sot.

Sot, më shumë se kurrë, vendi ynë i ngjan një qyteti mbi të cilin kanë zbritur retë e zeza dhe ku dielli nuk po arrin të lindë.
Për vite me radhë, mungojnë investimet shpresëdhënëse që do ta mbanin rininë këtu, që do t’u jepnin kuptim sakrificave të brezave që ende jetojnë në këtë tokë.
Lëvizjet sezonale janë vetëm injeksione të përkohshme, asnjë vizion afatgjatë, asnjë inovacion real, asnjë afërsi serioze me mërgatën tonë.

Dhe kjo është tragjedia më e madhe, një diasporë që çdo vit sjell mbi një miliard euro në këtë shtet, por që nuk ndihet e sigurt, e respektuar dhe e ftuar për të investuar në projekte kapitale që do të nxisnin zhvillimin ekonomik dhe shoqëror. Shumica e tyre janë ende pronarë tokash të braktisura prej dy dekadash, por askush nuk ua ka kthyer besimin se ky vend i dëshiron realisht.

Pse nuk marrim shembull vendet fqinje, e sidomos Kosovën, ku kapitali i krijuar në diasporë po shndërrohet në fabrika, biznese, teknologji dhe shpresë?
Kush i frikësoi këta njerëz?
Kush ua mbylli derën dhe ua vrau vullnetin për të investuar në vendlindje?
Prandaj, ka ardhur koha që si shoqëri të distancohemi nga konjukturat politike që na kanë mbajtur të izoluar dhe të nënshtruar ndër vite. Ka ardhur koha që potencialin tonë ta drejtojmë drejt ideve, kreativitetit dhe promovimit të asaj që realisht posedojmë. Të ofrojmë shërbime, dije dhe aftësi ideore, dhe t’i rikthejmë njerëzit tanë jo me fjalë boshe, por me garanci, dinjitet dhe vizion.

Ky vend nuk është i varfër, ai është i keqqeverisur.
Nuk është pa potencial, është i kapur nga oligarkia dhe politikat e gabuara.
Por sa kohë që ka njerëz që mendojnë, që revoltohen dhe që ende besojnë, ka edhe shpresë.
Ndryshimi nuk do të vijë nga ata që na e kanë marrë të ardhmen, por nga ne në momentin që vendosim të mos heshtim më.

/votra