Amshimi i veteranit të lëvizjeve shqiptare dhe arsimit Medin Emini

Pasditen e së hënës, në varrezat e fshatit Zajaz Teqe, në praninë e shumë qytetarëve nga rrethina e Kërçovës dhe më gjerë, u përcoll për në banesën e fundit veprimtari i palodhur i lëvizjeve shqiptare dhe veterani i arsimit Medin Emini.

Lindi më 1943 në Zajaz të Kërçovës ku edhe kreu shkollimin fillor, të mesmen e kreu në Shkup më 1961 kurse shkollimin e lartë në degën Histori-Gjeografi e kreu poashtu në Shkup në vitin 1968. Që nga 1961 gjer më 1981 punon në tetëvjeçaren e Zajazit ku ligjëroi gjeografinë. Më 30 dhjetor 1968, sëbashku me Qazim Rrushajn dhe Fazli Veliun, burgoset për deklarimin publik se”flamuri shqiptar duhet të valojë me çdo kusht”.

Pas demonstratave të marsit të vitit 1981 në Prishtinë, përjashtohet nga puna me arsyetimin se më 1968, ka qenë i dënuar për veprimtari kundërshtetërore dhe është shpallur si i papërshtatshëm për procesin edukativ-mësimor. Pas përjashtimit nga puna, do të detyrohet të kryejë punë të rënda fizike, ku as këtu nuk do të lihet i qetë.
Më 1984 ai migron në Zvicër ku do të qëndrojë gjer në vitin 2006 kur del në pension.

Mësues Medini në kujtesën e gjeneratave mbetet simbol i përkushtimit të gjithanshëm, si në aspektin e veprimit, mësimdhënies, dashurisë ndaj atdheut, për të afërmit etj. “Mësoni, mësoni, se veç kështu do ia dalim për tek udha e dritës. Veç libri është ai që na shpëton nga mjerimi”-thoshte Ai gjithherë. Nxënësit e tij kujtojnë orët e gjeografisë, ku Zotni Medini, siç e quajnë të gjithë në Zajaz, shpaloste me aq përkushtim njohuritë e tij nga fusha e gjeografisë.

Ligjërata më pasiononte e tij, ishte kur i vinte radha të ligjërojë për gjeografinë e Shqipërisë, të cilën e rrëfente me kaq emocion, sa s’ka dyshim se kjo mbetej e gjallë dhe përjetësohej në mendjen e nxënësve të tij të etshëm për dije. “Shihni nxënës, ky vend është i shenjtë, këtu ndodhet Kruja e Skënderbeut”- e ndërlidhte AI historinë tonë, duke pikasur me shenjë në hartën e shtruar në tabelë të zezë të klasës; “buzë detit ndodhet Vlora e Ismail Qemalit, Shkodra e At Gjergj Fishtës”-vazhdonte mëtej mësuesi, duke e ndërlidhur atë me letërsinë e gramatikën.

Domosdo se këto shprehje s’ka se si të mbeten në harresë, ndaj çdokush që mori lajmin e kobshëm, s’duroi pa derdhur pikë loti. S’duroi pa e ndjerë veten krenar që ishte nxënës i TIJ! Të gjithë ata që patën fatin të jenë nxënësit e Mësues Medinit e përkujtojnë me emocion të veçantë çdo orë të mësimit, e cila padyshim se është ngulitur dhe është skalitur në mendjen e gjeneratave. Gjatë kohës sa qe mësues, gjithë përpjekja e tij u përqendrua në ngritjen sa më të lartë të gjeneratave të reja, dhe pajisja e tyre me dije rreth gjeografisë së atdheut, po edhe viseve të tij të zaptuara. Ai dinte se si të ngulisë në mendjen e re të nxënësve dashurinë për atdheun, për pjesët e tij nën lëngatë.

Në mesin e bashkëveprimtarëve, Ai shquhet për guximin e tij të papërshkrueshëm që t’i thotë gjërat hapur, pa asnjë pikë druajtje. Në shtrojen e veprimit për çështjen e Atdheut, Mësues Medini do të shfaqet si veprimtar i palodhur, i cili pareshtur do të kullojë djersën dhe mendjen e tij për këtë. Jorastësisht do të bie në burg më 1968, jorastësisht do të përjashtohet nga puna, jorastësisht do ta ndjekin ekzistencën e TIJ! “Vëllaçko, as edhe bunarë nuk e lënë të bëjë”-thoshte Beqir Limani, i cili asokohe e merrte me vete mësues Medinin bashkë me Sulejman Elezin, për të hapur puse e për të punuar punë krahu, që të rrisë fëmijët që i kishin mbetur pa burim ekzistence. Prandaj ndiqej asokohe, se e deshi lirinë e popullit të tij, se e deshi drejtësinë. Vargoj ndjekësish iu vunë pas veprës së tij!

E Ai, mësuesi pra, nuk iu tremb sfidave. Gjithnjë u qëndroi përballë. Nuk e trembën as kur e burgosën, as kur e përjashtuan, as kur e ndiqnin në punët e krahut. Mësuesi kishte vizionin e tij. Ai, kishte vendosur të rrugëtojë papërkulshëm rrugës së pamposhtësisë. Kështu në rrethanat e kohës ai do të shfaqet krah për krah me bashkëveprimtarët dhe do të shtrojë bashkë me ta udhën për tek e ardhmja, të cilën mësuesi e perceptonte si një trung i pashkëputur që shtrin degët e tij anembanë tokës së Ilirisë së lashtë.

Ëndrra e këtij veprimtari të palodhur mbeti e paplotësuar gjer në fund, ndaj gjeneratave pasuese u mbetet që të derdhin mundin dhe djersën për të realizuar këtë amanet të lënë nga Mësuesi i devotshëm dhe gjeneratat që ranë në altar të idealit. “Të punosh për të mirën e vendlindjes dhe Atdheut, nuk mjafton veç një jetë”, ishte motoja e këtij mësuesi veteran. Udha e Mësuesit, thonë është udha për te shtegu i dritës, ndaj ne na duhet që vetëm ta ndjekim atë. Lavdi MËSUESIT Medin Emini!
Shkruar nga prof. Adem Xheladini

/botasot