A ka aq komuna Ahmeti aq sa kanë dëshira Sela e Taravari..!?

Ali Ahmeti si lider i Frontit Evropian mesa ngjanë ka ra në hall të madh, njëri partner i koalicionit, Ziadin Sela, zyrtarisht, dhe partneri tjetër në ardhje, Arben Taravari, kanë dëshira të mëdha që nuk dihet nëse do të arrij kapaciteti i Ahmetit t’ia plotësojë. Mes tjerash shpesh herë çështja e ndarjes së komunave me pazare politike nuk është gjykuar i drejt si veprim publik pasi aluduohet në privatizimin e institucioneve dhe jo për çështje që qytetarët i kanë në dorë pra përmes votës së tyre të zgjedhin përfaqësuesin e tyre në krye të komunës, shkruan Zhurnal.

Nga koalicion politik në treg komunal?
Në prag të formësimit të institucioneve paszgjedhore në Maqedoninë e Veriut, në skenën politike shqiptare është hapur një debat i ndjeshëm, ndarja e komunave në kuadër të marrëveshjeve politike brenda Frontit Evropian. Kjo temë, më shumë se çështje teknike e pushtetit lokal, po kthehet në një sprovë serioze për udhëheqësin e këtij koalicioni, Ali Ahmetin. Me një Aleancë për Shqiptarët që kërkon Strugën si “natyrshëm pjesë të saj”, dhe me Arben Taravarin që shfaq ambicie të ngjashme, lind pyetja: A ka Ahmeti komuna aq sa kanë dëshira partnerët e tij?

Ali Ahmeti e ka ndërtuar Frontin Evropian mbi parimin e bashkimit për një qëllim më të madh integrimin euroatlantik dhe përfaqësimin e denjë të shqiptarëve. Por përballë realpolitikës, idealet shpesh treten. Partnerët e rinj, si Ziadin Sela dhe Arben Taravari, kanë hyrë në koalicion jo thjesht për të kontribuar në vizionin evropian, por edhe për të siguruar pjesën e tyre në pushtetin lokal dhe qendror. Sqarim: Ziadin Sela zyrtarisht pjesë e Frontit Evropian, Arben Taravari në anëtarësim e sipër, por me deklarata publike që është i hapur për të bashkëpunuar me këdo.

Ziadin Sela e tha hapur:
“Natyrisht që Struga duhet t’i takojë Aleancës për Shqiptarët! Kërkojmë nga Fronti Evropian që të trajtohemi me dinjitet.”
Kjo deklaratë nuk është thjesht kërkesë për një funksion është një sinjal se marrëveshja politike po kalon në një fazë të ndjeshme, ku kërkesat për “dinjitet” shkojnë përtej etikës politike flasin për pazare të mundshme, për ndarje gjeografike të territorit në mënyrë të centralizuar, duke e anashkaluar votën qytetare.

Rreziku i kthimit të komunave në monedhë shkëmbimi –
Praktika e ndarjes së komunave si “kompensim politik” ka qenë gjithmonë problematike. Nëse postet komunale shpërndahen sipas pazareve mes liderëve, atëherë zgjedhjet lokale shndërrohen në farsë dhe qytetarët humbasin kuptimin e votës. Struga, për shembull, është një komunë me peshë të rëndësishme politike, multietnike dhe me sfida të mëdha. Nuk është një send që mund të ndahet mbi bazë dëshirash personale apo kalkulimesh të momentit.

Në këtë kontekst, Ali Ahmeti ndodhet në një pozitë të ndërlikuar për të ruajtur kohezionin e Frontit, duhet të bëjë lëshime për të ruajtur integritetin politik, duhet t’u rezistojë kërkesave që rrënojnë parimin e meritës dhe votës.

Si duhet lexuar “dinjiteti” në këtë rast?
Kur Sela kërkon “trajtimin me dinjitet”, ai nuk kërkon thjesht barazi brenda koalicionit ai kërkon një hapësirë politike të garantuar për partinë e tij. Por dinjiteti politik nuk duhet të matet me numrin e komunave të ndara në tavolinë, por me barazinë në proces, me respektimin e parimeve demokratike dhe me përfshirjen reale në vendimmarrje, jo në ndarje fikse pozicionesh.

Përndryshe, të gjitha fjalimet për reforma, transparencë dhe evropianizim mbeten në letër, ndërsa në terren mbizotëron logjika feudale ky qytet është i imi, ky i yti, ky i atij që heshti.

Një provë lidershipi për Ali Ahmetin –
Fronti Evropian është koalicion politik, por jo të gjithë partnerët po e shohin dhe trajtojnë si të tillë, më shumë ngjanë se e shohin si kompani ndërtimi që ndan zona të ndikimit. Nëse Ali Ahmeti dëshiron ta mbajë këtë projekt gjallë dhe legjitim, duhet të bëjë një dallim të qartë midis kërkesave legjitime për përfaqësim dhe dëshirave për privilegje politike. Rruga drejt bashkëpunimit të qëndrueshëm nuk ndërtohet mbi koncesione të njëanshme, por mbi transparencë, reciprocitet dhe respekt të ndërsjellë.

Në fund, ajo që duhet të përcaktojë kush drejton një komunë nuk janë marrëveshjet nën tavolinë, por vullneti i qytetarëve. Gjithçka tjetër është deformim i demokracisë dhe ringjallje e mentalitetit ku partitë sillen si pronarë të territorit, jo si përfaqësues të popullit.

/Zhurnal.mk