Nga mësuesit e Kërçovës te humanizmi dhe bashkimi i mërgatës – rrëfimi i Halil Halilit në “Zërat e Iliridës” (VIDEO)

37 vite në Vjenë, por lidhja me vendlindjen nuk është shkëputur kurrë. Nga bankat e shkollës fillore “Gjergj Kastrioti” në Serbicë të Kërçovës, te vitet e studimit në Prishtinë, demonstratat e vitit 1981, përpjekjet për Universitetin e Tetovës, angazhimi gjatë luftërave në Kosovë e Maqedoni dhe deri te themelimi i Shoqatës Humanitare Kërçova në Vjenë. Ky është rrugëtimi i Halil Halilit, i rrëfyer në “Zërat e Iliridës”.

Në një bisedë të hapur dhe të mbushur me kujtime, Halil Halili, Kryetar Nderi i Shoqatës Humanitare Kërçova, sjell një rrëfim për jetën, angazhimin, sakrificën dhe lidhjen e pandarë me vendlindjen.

Rrëfimi i tij nis shumë përpara themelimit të shoqatës. Nis në bankat e shkollës, aty ku, siç tregon ai, mori mësimet e para dhe formoi bazën e edukimit që do ta shoqëronte gjatë gjithë jetës.

Mësuesit e parë dhe baza e formimit
Halili e veçon rolin e mësuesve të parë në shkollën fillore “Gjergj Kastrioti” në fshatin Serbicë të Kërçovës, por edhe të mësuesve të tij në Gjimnazin e Kërçovës.

Për të, këta mësues nuk ishin vetëm njerëzit që i dhanë njohuritë e para shkollore. Ata luajtën një rol të rëndësishëm në formimin e tij dhe në krijimin e bazës për të vazhduar më tej studimet.

Pas përfundimit të gjimnazit, rrugëtimi i tij akademik vazhdoi në Prishtinë, një periudhë që do të rezultonte vendimtare jo vetëm për formimin e tij, por edhe për mënyrën se si do ta shihte të ardhmen dhe angazhimin ndaj çështjeve shoqërore e kombëtare.

Prishtina dhe viti 1981 – një periudhë që la gjurmë
Vitet e studimit në Prishtinë për Halil Halilin ishin një nga periudhat më të rëndësishme të jetës së tij.

Në vitin 1981, ai përjetoi nga afër protestat studentore dhe demonstratat në Prishtinë. Për të, kjo periudhë ndikoi në forcimin e ndjenjës së atdhedashurisë dhe në formimin e bindjeve që do ta shoqëronin edhe në vitet e mëvonshme.

Por ajo periudhë, kujton Halili, ishte edhe jashtëzakonisht e vështirë.
Bashkë me shumë bashkëmoshatarë dhe bashkëangazhues, ai u përball me represionin dhe ndjekjen e forcave policore të ish-Jugosllavisë. Disa prej tyre përjetuan edhe burgosje dhe forma të tjera të shtypjes.

Për Halilin, ajo që ndodhi në Prishtinë nuk mbeti thjesht një kujtim i viteve studentore. Ajo u shndërrua në një pikë të rëndësishme të rrugëtimit të tij.

Diploma nuk mjaftoi për të mbetur në vendlindje
Pas përfundimit të studimeve, Halil Halili u përball me një tjetër realitet të vështirë. Edhe pse i diplomuar, ai nuk arriti të gjente mundësi punësimi në vendlindje.

Kjo e detyroi të largohej drejt Vjenës.
Por largimi nga Kërçova nuk nënkuptoi largimin nga vendlindja.
Përkundrazi, siç rrëfen ai, distanca fizike nuk e zbehu lidhjen me Kërçovën dhe shqiptarët. Angazhimi i tij vazhdoi dhe, me kalimin e viteve, mori forma gjithnjë e më konkrete.

Nga përpjekjet për Universitetin e Shkupit te Universiteti i Tetovës
Një tjetër kapitull i rëndësishëm në rrëfimin e Halil Halilit lidhet me arsimin në gjuhën shqipe.

Ai kujton përpjekjet e asaj kohe për hapjen e një dege në gjuhën shqipe në kuadër të Universitetit të Shkupit. Përpjekjet, sipas rrëfimit të tij, nuk morën përgjigjen e dëshiruar nga sistemi i atëhershëm.

Por kjo nuk e ndaloi.
Halili u angazhua në mbështetje të përpjekjeve që çuan drejt hapjes së Universitetit të Tetovës, të cilin ai e konsideron një nga hapat e rëndësishëm për shqiptarët në Maqedoni.
Për të, universiteti nuk ishte vetëm një institucion arsimor. Ishte edhe rezultat i një përpjekjeje të gjatë dhe i një angazhimi që kërkoi këmbëngulje.

Vitet ’90 dhe solidariteti me Kosovën
Në fundin e viteve ’90, me fillimin e luftës në Kosovë, angazhimi i Halil Halilit dhe i shumë shqiptarëve nga trojet shqiptare mori një dimension tjetër.

Ai u organizua bashkë me shqiptarë të tjerë për të ofruar mbështetje për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK).

Angazhimi nuk u kufizua vetëm te Kosova.

Në rrëfimin e tij përmenden edhe përpjekjet për të ndihmuar shqiptarët gjatë zhvillimeve në Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc, si dhe angazhimi në mbështetje të të drejtave të shqiptarëve në Maqedoni.

Një prej momenteve që veçon është organizimi i ndihmave në lokalet e Restaurant Zajazi, ku së bashku me shumë Kërçovarë u mobilizuan ndihma për luftëtarët e UÇK-së.

Për Halilin, kjo periudhë ishte një tjetër dëshmi se solidariteti i njerëzve mund të shndërrohej në mbështetje konkrete.

15 shkurt 2004 – themelohet Shoqata Humanitare Kërçova
Rrugëtimi i tij i gjatë në angazhime shoqërore dhe humanitare do të merrte një formë të re më 14 shkurt 2004 në lokalet e Restaurnat Zajzi.

Së bashku me Kërçovarë të tjerë në Vjenë, Halil Halili ishte bashkëthemelues i Shoqatës Humanitare Kërçova.

Që nga ajo ditë kanë kaluar më shumë se dy dekada, por misioni i shoqatës, sipas tij, vazhdon të jetë i njëjtë: të jetë pranë vendlindjes dhe njerëzve të saj sa herë që paraqitet nevoja.

Nga rastet humanitare te mbështetja e familjeve dhe iniciativave të ndryshme, shoqata është zhvilluar ndër vite duke u mbështetur në kontributin e Kërçovarëve në diasporë.

Viti 2013 dhe mobilizimi i diasporës
Një tjetër kapitull i rëndësishëm në rrëfimin e Halilit lidhet me vitin 2013, kur diaspora e Kërçovës në Vjenë u angazhua në mbështetje të kandidatit për Komunën e Kërçovës.

Halili e veçon këtë organizim si një prej momenteve për të cilat ndihet krenar, duke e parë mobilizimin e diasporës së Vjenës si një faktor të rëndësishëm në atë proces.

Për të, ky rast tregoi edhe një herë se kur Kërçovarët bashkohen rreth një qëllimi të përbashkët, mund të krijojnë një ndikim të rëndësishëm.

“Duhet të bashkohemi, pavarësisht prej nga vijmë”
Një prej mesazheve që përsëritet në rrëfimin e Halil Halilit është bashkimi i Kërçovarëve në Vjenë.

Ai e konsideron të rëndësishme që njerëzit të bashkohen pa dallim se nga cili fshat apo vendbanim i Kërçovës vijnë dhe pa dallim të subjektit politik të cilit i përkasin.

Për të, qëllimi i përbashkët duhet të jetë më i madh se dallimet.

Ky parim, sipas rrëfimit të tij, ka qenë edhe një prej arsyeve përse ai ka vazhduar të kontribuojë për ruajtjen dhe forcimin e shoqatës, edhe në periudha kur, siç shprehet, ka pasur presione për shpërbërjen e saj.

Stafeta kalon te brezi i ri
Pas më shumë se dy dekadash nga themelimi i Shoqatës Humanitare Kërçova, Halil Halili e sheh si shumë të rëndësishme kalimin e përgjegjësisë te brezi i ri.

Por ai nuk e sheh këtë si fundin e misionit të tij.

Përkundrazi, thotë se brezi i ri duhet të ketë mbështetjen dhe përvojën e gjeneratës që ka punuar para tij.

Sipas tij, shoqata po i dorëzohet brezit të ri si një strukturë e organizuar dhe me një bazë financiare që mund t’i mundësojë të vazhdojë misionin e saj.

Mesazhi i tij për të rinjtë është i qartë: fokusi duhet të jetë te pozitivja, ndërsa pengesat dhe vështirësitë duhet të tejkalohen dhe të mos mbeten pengesë për vazhdimin e punës.

Një vlerësim për angazhimin për paqen
Për angazhimin e tij ndër vite, Halil Halili është vlerësuar edhe nga Universal Peace Federation.

Më 7 korrik 2022, ai mori një certifikatë si Ambasador për Paqe, një vlerësim që lidhet me angazhimin e tij të gjatë në veprimtari shoqërore, humanitare dhe në promovimin e paqes.

Ky moment vjen si një tjetër kapitull në një rrugëtim që nisi shumë më herët, në bankat e shkollës në Serbicë dhe Kërçovë, vazhdoi në Prishtinë dhe më pas në Vjenë, por që në asnjë moment nuk u shkëput nga vendlindja.

Një rrëfim për një jetë larg vendlindjes, por pranë saj
Biseda me Halil Halilin në “Zërat e Iliridës” është më shumë se një rrëfim personal.

Është një histori që përfshin disa dekada të jetës së një njeriu dhe të një komuniteti në diasporë: nga edukimi dhe formimi i hershëm, te angazhimi studentor, emigrimi, solidariteti, humanizmi dhe përpjekja për të mbajtur të bashkuar një komunitet larg vendlindjes.

Pas 37 vitesh në Vjenë, Kërçova mbetet pika ku bashkohen kujtimet, angazhimi dhe misioni.

Dhe sot, Halil Halili e sheh këtë mision duke kaluar te brezi i ri, me shpresën që ajo që është ndërtuar ndër vite të vazhdojë të jetë në shërbim të njerëzve dhe vendlindjes.

VIDEO: