Kush e “shpëtoi” Maqedoninë nga ndarja, rrëfimi i ish-ambasadorit ?

Dalja e Bashkimit demokratik për integrim në opozitë duket se ka shkaktuar trauma psikike dhe politike ne kryesinë e ngushtë të partisë dhe në veçanti trauma politike dhe psikike në vet liderin e saj.

Ali Ahmeti është i vetëdijshëm se piramida e funksionimit të partisë së tij për shtyllë kurrizore mbi dy dhjetëvjetshe është e lidhur më emrin dhe veprimtarinë e tij politike , prandaj opinionit i ofron lloj lloj konstrukcionesh politike për të mësuar reagimin e anëtarsisë së tij në rast të domosdoshmërisë së largimit të tij nga skena politike,gjë që për mua ende duket e pabesueshme.

Kjo piramidë ka qenë e lidhur me interesa të lloj-llojshme që dolën nga qeverisja e BDI me partitë maqedonase nga fusha e punësimit, avansimit në karierë të kuadrove partiake, privilegjeve të ndryshme dhënë udhëheqësve të ngushtë të partisë , përfitimeve personale e familjare të funksionarëve të lartë të kryesisë së ngushtë të partisë, ndarjes së tenderave si dhe krijimi i mundësive për keqpërdorimin e institucioneve të shtetit nga ana e funksionarëve të ngushtë partiak si dhe korrupsionit dhe krimit të organizuar.

Tash për tash ende nuk kemi lexuar e vërtetuar se në cilin nivel janë vërtetuar dyshimet për aferat e mëdha korruptive dhe të vjedhjes së pasurive shtetërore të përfolura në opinion nga shkaku se gjyqësori i zgjedhur gjatë kohës së qeverisjes së BDI me VMRO-në e Gruevskit si dhe me LSDM e Zaevit ende është i kapur nga këto parti, sepse po të fillojë gjyqësori të hetoje dhe dënojë funkcionarë të lartë shtetëror për abuzime shumë të renda, si kriter për avansim drejt rrugës evropiane, fundi do to duhej të përfundonte te ata, sepse tashmë është e qartë se gati çdo i dyti funksionar i BDI-së dhe çdo i dytë gjykatës dyshohen se mund të mbarojnë aty ku e kanë vendin keqpërdoruesit e burimeve dhe institucioneve shtetërore.

Kur Aliu dëshiron që opinionin maqedonas dhe shqiptar ta furnizoj me bindje se krejt veprimtaria e tij politike është paqedashëse dhe veten ta promovoj në gjeopolitikë dhe faktor të rëndësishëm për stabilitetin regjional ai, madje edhe jashtë çdo protokoli çfaqet në takime shtetërore e partiake edhe aty ku nuk i takonte, fotografohej me liderë botërorë dhe jepte deklarata si një burrë shteti. P
Pikërisht për këtë,ai sot e përjeton shumë rëndë faktin se askush nuk e promovon më ate si “lideri i shqiptarëve të Maqedonisë” por thjeshtë si lider i një partie në opozitë i cili çdo orë e kalon duke parashikuar zgjedhje të parakohëshme parlamentare sepse partia shqiptare VLEN nuk paska legjitimitet politik ti përfaqsoj shqiptarët dhe se me këto zgjedhje ai do ta gjente sërish koshin e mjaltës , dhe kthehej në qeveri.

Si të bëhesh patriot shqiptar ?
Këtu në Maqedoni është interesant dhe për çudi. Çdokusht duhet të jetë “patriot shqiptar”.
Nivelin e patriotizmit shqiptar nuk e cakton askush tjetër përveç BDI=së.

Çdokush duhet të jetë “patriot shqiptar” dhe licencën e lëshon “Akademia” e Abdylhaqimit me nënshkrimin e Aliut. Ai cakton edhe legjimitet politik kush mundet dhe nuk mundet të hyjë në qeveri.

Në filipiket e tija me popullin Aliu nuk lë pa e përmendur se si kur shkon në takime të ndryshme maqedonasit shkojnë me dy parti kurse shqiptarët me 10 liderë.

Por, për këtë fajin e ka Alija!
Dy vitet e fundit, nga dëshira për tu bë i madh Alija mblodhi në Front, pastaj në AKI disa njerëz që dështuan në politikë dhe brenda natës fët e fët krijuan parti politike dhe Fronti ose AKI u bënë shumë parti por pa njerëz, pa votues.

Në komunikimet me popullin ai përkundër asaj që thoshte se do ti bashkojë trojet shqiptare ( do ta bëjë Shipninë e Madhe!) tash popullit ia shet lavdën se nëpërmjet Arben Xhaferit atij në vitin 2001 ia paskan dhënë hartën e Ballkanit dhe e paskan lutur të vizatojë si e don ai Shipnin e Madhe, deri ku të shtrihej, ku të rrjedhin lumenjtë, ku të perëndoj dielli e lind hëna.

Por, rrëfen Alia, ai paska refuzuar ta ndaj Maqedoninë!
I frymëzuar nga gjenialiteti i Alisë, gjatë qeverisjes së tij me VMRO, Gruevski e hartoi një plan që lumit Radika t’ia ndroj drejtimin, të bëjë një liqen akumulues diku!

Vuçiqit të Serbisë , i cili njëkohë ishte i brengosur mos t’i humbë zgjedhjet Alija, kjo gjë iu kujtua pas 25 vitesh me lumin Ibër në Kosovë!
Megjithate, Alija është treguar humanist i madh!

Ta lamë shakanë anësh.
Temën e ndarjes së Maqedonisë sipas varianti parësor “ma ofruan ndarjen e Maqedonisë” (Ahmeti tv 21!) nuk e beson askush nga politikanët dhe ata që pak dijnë politikë.

Lind pyetja : kush kishte forcë dhe mundësi që në vitin 2001 pikërisht Aliut t’i ofroj një kartë ballkanike e t’i thotë: vizato çka duesh dhe ku të duash dhe ne e realizojmë!

Për këtë ka dëshmi të pamohueshme.

Në librin e tij “Paqëbërësit, lidershipi amerikan dhe fundi i genocidit në Ballkan” lehtësuesi amerikan gjatë bisedimeve për MO, James Pardew, shkruan: “Leotari dhe unë që përfaqsonim BE dhe SHBA negoconim marrëveshtjen kombëtare për paqë midis palëve politike të pranuara në vend, UÇK nuk ishte palë e drejtëpërdrejt në këto bisedime. NATO mbante lidhje ndaras me gjeneralët e ARM-së dhe lidershipin e UÇK-së të arrihet dhe mbahet armëpushimi. Ekipi i NATO- s nuk i ka negocuar aspektet politike të marrëveshtjes së gjërë “ ( faqe 281)

Nga kjo qartë shifet se ndarja e Maqedonisë ka mundur të vihet në rand dite midis gjeneralëve të ARM-së dhe atyre të UÇK-së dhe jo mes Ali Ahmetit dhe kryetarit të Akademisë së shkencave të Maqedonisë Gjorgji Evremov , dhe pseudoakademikëve të Menduhit , si Stardelov, Blazhe Risteski si dhe Stojan Andovi dhe Lupço Georgievski!

Plani i ndarjes ka ekzistuar rëfen Lupço Georgievskit dhe ne që jemi dëshmitarë të atyre kohërave e dijmë dhe kemi dëgjuar dhe lexuar për diçka të tillë.

Por, kjo nuk ka mundur të bëhet edhe sikur të të kishte një marrëveshtja midis Lupço Georgievskit dhe Arebn Xhaferit si partner të koalicionit qeveritar. Prandej Arben Xhaferi nuk i është përgjegjur Lupços.

Sikur të ishte i sigurt Xhaferi se kjo gjë është e mundshme dhe e preferuar nga komuniteti ndërkombëtar, Shqipëria dhe Kosova ai kërë “bajrak” nuk do t’ia kalonte Alisë sepse figura e tij në historinë kombëtare do të ngritej lart mbi ate të Ismail Qemalit!

Arbeni ka qenë lart mbi logjikën fillestare të Aliut mbi Shqipninë e Madhe prej të cilës u zmbraps pastaj, duke e ditur faktin se asnjëherë në histori , prej Kongresit të Berlinit 1878, Konferencës së Londrës 1913 fuqitë e mëdha perëndimore nuk janë angazhuar të bëjnë një Shqipëri të Madhe por përkundrazi janë angazhuar të mos bëjnë Shqipëri fare ose një Shqipëri miniaturiale si është deri më sot.

Berisha dhe PD gjatë qeverisjes së një Shqipëria paskaj të varfër dhe të shkatruar në vitet e 90-ta përkrahte Deklaratën e 11 partive shqiptare në ish Jugosllavi për pozitën e shqiptarëve pas prishjes së Jugosllavisë, politikë kjo e koordinuar në aksin Tiranë-Prishtinë-Tetovë.

Në takimet që liderët dhe deputetët e PD-së së Sali Berishës që i bënin me ne të PPD-së mbisundonte porosia se ne duhet të integrohemi në strukturat dhe institucionet Republikës së Maqedonisë duke u angazhuar për barazi mes popujve të kësaj republike. Çdo ide tjetër ishte e papranueshme

Sipas kësaj deklarate të partive politike shqiptare në ish Jugosllavi, në rast të prishjes së kufinjëve të jashtëm të Jugosllavisë, Kosova do të bëhej shtet i pavarur, shqiptarët e Maqedonisë do të angazhoheshin që në Maqedoni të arrijnë statusin e popullit shtetformues, e kështu me rradhë.

Lubço dhe Arbeni atëherë ishin një anë e medaljes së qeverisjes së Maqedonisë.

Pjesa tjetër e medaljes ishin LSDM dhe PPD si parti opozitare që do ta pamundësonin këtë gjë sepse një marrëveshtje e tillë nuk bëhet vetëm me dëshirën e dy palëve politike por edhe shumë palëve tjera si dhe gjeopolitikës në Ballkan.

Në bisedimet midis opozitës në atë kohë, Cërvenkovski ishte i gatshëm të hapet dialog maqedono-shqiptar për çdo kërkesë shqiptare përveç karakterit unitar të vendit.

Ne si PPD qëndrimin tonë e shprehëm në konferencën për shtyp të mbajtur në hotel “Liraku” më 15 mars 2001 ku kërkuam të ndërpriten luftimet dhe të fillojë procesi i amnistisë së luftëtarëve të UÇK-së dhe të fillojnë bisedimet nën prezencën e faktorit ndërkombëtar.

PPD e kundërshtoi me ngulm propozimin e Trajkovskit për një dialog brenda forcave politike maqedonase e shqiptare pa pjesmarrjes e komunitetit ndërkombëtar.

Ana e tretë e medaljes ishin BE dhe SHBA të cilët pastaj edhe e udhëhoqën procesin e arritjes dhe nënshkrimit të marrëveshtjes.

“Ashtu e dobët, ushtria dhe policia maqedonase, ishin të afta të bënin shkatrime dënuese në viset shqiptare duke shkaktuar dëme të mëdha dhe viktima të civilëve dhe një valë të re refugjatësh që iknin nga zonat e luftimeve.

Kjo dhunë hakmarrëse vetëm do të mundte të eskalojë dhe ta vë në pikëpyetje ekzistencën e Maqedonisë si shtet me konsekkuenca të pasigurta për Shqipërinë, Kosovën, Bullgarinë, Greqinë dhe Sërbinë”(Pardew, po aty fq 268)

Duke u nisur nga fakti se Ballkani në të kaluarën ka qenë vatër e tre luftave, dy botërore dhe një ballkanike, BE e pranuan dhe hartuan planin e arritjes së një marrëveshtje mes forcave politike në Maqedoni dhe respektuar faktin se Maqedonia në të kaluarën ka qenë interesi i vendeve të përmendura më sipër, për komunitetin ndërkombëtar ka qenë dhe mbetet e papranueshme ideja e ndarjes së Maqedonisë.

Në evokimet e tija falso Alija deklaron për “Tv 21” se “…njësoj si mua, para vitit 2001 një plan të ndarjes u është ofruar edhe Fatos Nanos dhe Sali Berishës.

Kjo thënie nuk ka asnjë bazë vërtetësie.
Në kohën e konfliktit, në vitin 2001, Fatos Nano e as Sali Berisha nuk kanë qenë figura politike që kanë mundur të ndikojnë ndarjes të Maqedonisë.
Më kujtohet se diku në vitin 1993 në cliësinë e presidentit Dr Sali Berisha e thiri në informim Grupin parlamentar të PPD-PDP-së.

Grupin e kryesoja unë si kordinator.
Në takimet e ndara kryeministri Meksi, kryetari i Parlamentit Pjetër Arbnori na folën për integrimin tonë në sistemin politik në Maqedoni.

Presidenti Berisha na informoi se presidenti bullgar Zhelju Zhelev e ka informuar ate për një nismë që Andonis Samaras ia ka paraqitur Millosheviqit për ndarjen e Maqedonisë.
Më tej Berisha na tha se qëndrimi shqiptar do të jetë i ngjajshëm me ate bullgar për mosndarje të vendit sepse kjo gjo nuk është në interesin mbarëshqiptar.

Ky ka qenë qëndrimi ynë, ai i Shqipërisë dhe Kosovës atëherë.

Ilir Meta, kryeministër i Shqipërisë më 6 mars 2001 Në prag të mbledhjes të Këshillit të Sigurimit, për konfliktin në Maqedoninë Veriore, në një intervistë për gazetën franceze “Le Figaro”, i ka konsideruar aksionet e luftëtarëve shqiptarë, në jug të Serbisë dhe në Maqedoni, totalisht të papranueshme dhe të dëmshme për stabilitetin e rajonit.

I pyetur për idenë e Shqipërisë së Madhe, kryeministri Meta thekson, se shteti shqiptar nuk mbështet ndryshimin e kufinjëve

Mbetet dilemma sot e kësaj dite si do ta bënte Alija bashkimin me Shqipërinë pa pajtimin e Metës, Thaçit, Rugovës, Haradinajt edhe sikur me të vërtet atij ti besohej ndarja e Maqedonisë jo nga ana e Georgievskit por sikur të ndodhte madje edhe ndonjë konferencë ambasadorësh?

Maqedonasit nuk e pranuan këtë ide! Shqiptarët , jo se jo! Kështu plani dështoi dhe politikanët maqedonas u ulën në tryezën e bisedimeve.
Dhe u bë Marrëvehtja e Ohrit! Shkruan: Muhamed HALILI

/ts