Të lindësh i varfër nuk është faji yt. Por të vdesish i varfër, po?

Njeriu nuk zgjedh ku hap sytë për herë të parë. Nuk zgjedh shtëpinë ku lind, sofrën ku ulet apo mungesat që i numërohen që në fëmijëri. Disa lindin mes bollëkut, të tjerë mes nevojës. Dhe kjo nuk është drejtësi, por realiteti i botës.

Por jeta nuk matet vetëm me atë që na është dhënë. Ajo matet edhe me mënyrën se si ecim përmes errësirës, me forcën për të mos mbetur peng i fatit dhe me guximin për të ndryshuar rrugën tonë.

Varfëria nuk është vetëm mungesë parash. Ndonjëherë është mungesë vizioni, mungesë guximi, dorëzim para frikës apo pajtim me mediokritetin. Ka njerëz me xhepa bosh, por me shpirt të pasur. Dhe ka të tjerë me pasuri të madhe, por të varfër në mendje e në zemër.

Prandaj pyetja mbetet e rëndë dhe filozofike njëkohësisht: a është varfëria fundi i fatit tonë, apo vetëm pika nga ku fillon lufta jonë?
Sepse ndoshta njeriu nuk gjykohet nga mënyra si lindi, por nga mënyra si vendosi të jetojë.

/ms